Heb jij dat af en toe ook? Je wilt wel, maar je doet het niet. Je weet dat je in actie moet komen om je Candidabelasting te zien verdwijnen, maar ‘iets’ houdt je tegen.

Je zegt: het gaat prima. Maar eigenlijk voel je je steeds vaker moe en krijg je weer last van allerlei vage pijntjes en kwaaltjes.

“Je gelooft het niet!” roept Sonja blij. “We hadden er niet meer op gerekend, maar nu is het ‘zomaar’ gelukt. Leon krijgt er een broertje of zusje bij. We zijn zwanger!” Ik kijk naar mijn beeldscherm en zie een glunderende Sonja. Wat een geweldig nieuws! Maar dan betrekt ineens haar gezicht. “Hoe gaan we dit nu doen, Yvonne?”

Elk jaar op 4 februari is het Wereldkankerdag. En ik twijfelde… Zal ik het er wel of niet met jou over hebben? Want zeg nu eerlijk, wie heeft er tegenwoordig niet een dierbare verloren aan kanker?

Vind jij Valentijnsdag ook commercieel gedoe waar je beslist niet aan meedoet? Romantiek voor watjes en de liefde ver overschat? Jasper is het daar volkomen mee eens …

“Je kunt het!”, spreek ik mezelf toe. En daar gaat ie. Met een lichte tik druk ik de enterknop in. ‘Inschrijving gelukt’ staat er op het scherm. De weg er naar toe zal niet altijd makkelijk zijn, maar ik stel me voor wat het straks oplevert. De euforie van ‘het geflikt’ hebben. De energie en kick die het me zal geven als ik het gehaald heb. Trots op mezelf en een voldaan gevoel dat nog lang na suddert. Vierdaagse… Here I come!